ما گم شدیم ...

فکر نمی کنم چیزی لذت بخش تر از این باشه ،که آدمی در طبیعت گم بشه

چه قدر لذت بخشه که بعد از یکسال بتونی باز هم آسمون رو ببینی که مملو از ستاره هاست و اونوقت متوجه می شی که این ستاره ها نبودن که توی این همه دود وگردو غبار گم شده بودند ،بلکه این ما بودیم که گم شده بودیم

گم شده بودیم توی نور و شلوغی شهر،غصه ی نان و این همه رنگ و زرق و برق شهر.

شایداگر همه ی نور شهر رو هم که جمع کنی به اندازه ی نور کوچکترین ستاره ی زیبای آسمون هم نباشه ،حتی به اندازه ی نور ستاره ای که چندین میلیون سال نوری است که مرده و ناپدید شده

به نظرت توی این آسمون پر از ستاره نور تو چه قدره ؟

فکر می کنی اگر میلیونها سال بگذره تو هم به اندازه ی همون ستاره ای که سالهاست مرده باز هم نوری داری که کسی بتونه تورو ببینه و یادت بیفته؟